ΜΠΟΡΕΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΤΗ ΒΙΑ;

ΜΠΟΡΕΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΤΗ ΒΙΑ;

ματιά μου στό θέμα εναι ματιά νός ρθοδόξου Χριστιανο καί δή ερωμένου. Μιά διευκρίνιση πού σως βοηθήσει τήν σκέψη λων. Δέν πιστεύω σέ καμμιά θρησκεία, κόμη καί τήν χριστιανική. Δέν πιστεύω σέ καμμιά δεολογία. γαπ τήν ζωή καί ατό μέ δήγησε στήν κκλησία.

 

            Τό ρώτημα γιά τό Θεό εναι να πανανθρώπινο ρώτημα. Θρησκεία εναι κάτι τό νθρώπινο, λλά τήν δια στιγμή κάτι τό πάρα πολύ σημαντικό καί σφαλς καθόλου εκαταφρόνητο. Τό πλθος τν Θρησκειν πιβεβαιώνει μιά μεγάλη λήθεια. λήθεια εναι τι νθρωπος διαρκς ναζητ τόν Θεό, δέν μπορε νά ζήσει χωρίς ατόν γιατί Θεός συνιστ δομικό στοιχεο τς παρξης του. θρησκευτική ναζήτηση χει τήν δια λικία μέ τό νθρώπινο γένος. μαρτυρία το δικο μας στορικο Πλουτάρχου εναι πολύ χαρακτηριστική.

 

            κκλησία δέν εναι κάτι νθρώπινο, λλά μιά Θεανθρώπινη πραγματικότητα. Εναι πρόσκληση γιά κοινωνία το Προσωπικο Θεο στόν νθρωπο καί κλήση γιά  μετοχή καί λληλοπεριχώρηση. Τό περιεχόμενο τς κοινωνίας,  οσία τς κοινωνίας εναι γάπη. Χριστός σχολιάζοντας τήν δήλωση το Πέτρου τι «σύ εσαι Υός το Θεο το ζντος» σημείωσε τι πάνω σέ ατή τήν λήθεια θά οκοδομήσει τήν κκλησία Του, χι τήν θρησκεία του, καί τι οτε ο πύλες το δη δέν θά καταλύσουν ατήν. Χριστός δέν μίλησε τυχαα, οτε χρησιμοποίησε τυχαες λέξεις.

 

            Εναι πάρα πολύ εκολο θρησκεία πό μία ναζήτηση το Θεο νά μετατραπε σέ δεολογία, σέ ταμπέλα, σέ προσωπικό νέξοδο βόλεμα, σ’να κατεστημένο, πότε κατ’ρχήν παύει νά εναι προσωπικό γώνισμα. Γίνεται προμετωπίδα γιά λλους στόχους. Τότε ο λλοι γίνονται ο ντίπαλοι πού πρέπει σως καί νά ξαφανιστον. βία εναι τό ποτέλεσμα καί καρπός αύτς τς διαστρέβλωσης.

            ναμφισβήτητα καί κκλησία πό δρόμος Θεώσεως μπορε νά μετατραπε σέ δεολογία καί εναι πολύτως σωστό ατό πού χει λεχθε τι μεγαλύτερη μαρτία τν χριστιανν εναι θρησκειοποίηση τς κκλησίας. Εναι εκολο πργμα νά εσαι θρησκευτικός νθρωπος, εναι πολύ δύσκολο νά εσαι κκλησιαστικός νθρωπος. Στήν πρώτη περίπτωση ατοδικαιώνεσαι καί τόν Θεό τόν χρειάζεσαι γιά νά πε στούς λλους πόσο «καλός» εσαι σύ. Δέν διστάζεις μάλιστα νά κάνεις καί τήν σύγκριση τή δική σου μέ τούς λλους γιά νά δείξεις πόσο πολύ περέχεις σύ. Πρόκειται γιά τόν κλασσικό τύπο το Φαρισαίου τς Παραβολς.

            Τότε ξιφουλκες ναντίον σων δέν συμφωνον μέ σένα, παιτες πό τούς λλους ταν κφράζονται νά χρησιμοποιον μόνο τή δική σου γλσσα καί ρολογία. πιτηδεύεσαι διαίτερα νά τοποθετες «ταμπέλες» στούς λλους, εσαι τελικά βασικός κφραστής μις λεκτικς κατ’ρχήν βίας πού δέν πέχει πολύ πό τό νά ποκτήσει καί λλες κφράσεις. ποτιθέμενοι ρθόδοξοι χριστιανοί καί δθεν γωνιστές πιδόθηκαν μέ διαίτερο ζλο στήν σκηση μις τέτοιας συμπεριφορς κατά παντός διαφωνοντος καί δέν δίστασαν νά μφισβητήσουν τήν ρθότητα τς κκλησιαστικς τους στάσεως κόμη καί πό μορφές πως γιος Πορφύριος καί μακαριστός Γέρων άκωβος γιά νά μιλήσω μόνο γιά περιπτώσεις πού τίς γνωρίζω καλά. πό τήν λλη πλευρά στίς ελογημένες ατές μορφές τς κκλησίας ποτέ δέν εδαμε συμπεριφορές, λόγους κφράσεις καί πρό παντός μιά δίστακτη νοοτροπία πού φθάνει μέχρι καί τήν συκοφαντία

            ναζήτηση το Θεο ς δρόμος πέβασης το θανάτου καί θεώσεως το νθρώπου εναι να προσωπικό γώνισμα πού κατ’ρχήν πό τήν φύση του δέν μπορε ποτέ νά στραφε ναντίον κανενός λλου νθρώπου, σκεται μέσα στήν ζωή τς κκλησίας καί ναπτύσσεται μέσα σέ μιά φιλική καί χθρική κοινωνία χωρίς νά ξαναγκάζει κανέναν καί πού ντίσταση εναι τό μαρτύριο.

            Δέν μπορε λοιπόν σέ καμμία περίπτωση κκλησία νά χει σχέση μέ τή βία νά νέχεται τή βία σάν τρόπο διεκδίκησης ντιμετώπισης μεταξύ προσώπων περάσπισης τς πίστεως το χριστιανο. ναν πιστο, ναν θεο δέν μπορ νά τόν βρίσω στό νομα το Χριστο. Τόν λυπμαι σάν νθρωπο καί προσεύχομαι γι’ατόν. ντίσταση τν χριστιανν στούς πολεμίους τς πίστης τους, δέν ταν οτε λεκτική οτε σωματική βία, λλά τό μαρτύριο.

            χουμε δύο βασικά καί πολύ καθαρά δεδομένα. Ο μάρτυρες δέχθηκαν τό μαρτύριο, λλά δέν σκησαν καμμία βία πέναντι στούς δικτες χι γιατί δέν μποροσαν σως, λλά γιατί μιά τέτοια βία κύρωνε τόν δικό τους γνα γιά τήν θέωση. σως κόμη πρέπει νά διερευνήσουμε μήπως παίτηση τς πακος ποτελε σέ κάποιες περιπτώσεις μιά μορφή βίας μέ στόχο τήν ξουσία πέναντι στόν λλο. πακοή εναι πράξη λευθερίας καί δέν πιβάλλεται, λλά πιλέγεται κατ’ρχήν καί σκεται μετ’πιμελείας πό τόν λευθέρως πακούοντα. Σήμερα στό νομα τς πακος συγκροτομε μάδες ποτακτικν που πακοή εναι περτέρα καί ατο το λόγου το Θεο καί ερισκόμαστε στό κατώφλι νέων δεινν αρέσεων. Πρόκειται γιά μαδοποιήσεις πού πιτυγχάνονται μέσω μις βίας καί ξουσιαστικς διαθέσεως τήν ποία βαπτίζουμε πακοή.

            Ο νέοι γιοι καί ναφέρομαι μόνο σ’αυτούς γιατί τούς γνωρίσαμε, τήν μόνη βία πού σκησαν ταν μόνο στόν αυτό τους. ρεμία τους ς καρπός κοινωνίας μέ τόν Θεό πέκλειε τήν βία. Ο γιοι δέν βρισαν οτε τούς θεους, οτε τος λιγόπιστους, οτε τούς μαρτωλούς, οτε κν τούς δικτες τους. Δέν περασπίσθηκαν τόν Θεό καί τήν γάπη τους πρός Ατόν διώκοντας τος πίστους.

            Τή βία τή γεννάει νασφάλεια, φανατισμός, πού σημαίνει ρρωστημένη πίστη. ληθινή πίστη λευθερώνει τό πρόσωπο καί γι’ ατό μπορε νά σέβεται καί τό πρόσωπο το λλου.

            βία πί τς οσίας εναι ταυτισμένη μέ τήν θεα γιατί περασπίζεται τόν θεοποιημένο γωϊσμό το νθρώπου κάτω πό τό νδυμα τς ποιασδήποτε δεοληψίας. βία στό νομα τς θρησκείας εναι πίσης καρπός  νασφάλειας καί ψευδος σχέσης, πουσία ληθινς μπιστοσύνης στόν Θεό.

            Χριστός μς δειξε τι ληθινός Θεός δέν ζητ παδούς, λλά φίλους καί οκείους πρός μετοχήν καί κοινωνίαν. Εναι χαρακτηριστικό τι καί  γιος Πορφύριος καί γιος Λουκς ατρός πετίμησαν μέ αστηρότητα σους περιφρονοσαν τήν πίστη λλων. Μπορ νά καταλάβω τήν βία πού σκον λλες θρησκεες, ΔΕΝ θά καταλάβω μως ποτέ τήν βία λεκτική ποιαδήποτε λλη τν χριστιανν καί δή τν ρθοδόξων.

 

            πόστολος άκωβος δελφόθεος δίνει να ρισμό τς Θρησκείας λέγοντας: «Θρησκεία καθαρά καί μίαντος παρά τ Θε καί Πατρί ατη στίν, πισκέπτεσθαι ρφανούς καί χρας ν τ θλίψει ατν, σπιλον αυτόν τηρεν πό το κόσμου». Εναι σημαντικό τι γιος άκωβος δίνει ατόν τόν ρισμό γιά νά ξηγήσει πόσο χρηστη καί χωρίς περιεχόμενο καί πόσο κάλπικη εναι θρησκεία κείνου πού νομίζει τι θρησκεύει, λλά δέν εναι κανός νά συγκρατήσει τή γλσσα του. σφαλς σχύει καί γιά ποιον μέ συγκράτητη γλσσα νομίζει τι περασπίζεται τήν πίστη του τόν Θεό του. πό τήν λλη τό περιεχόμενο τς ληθινς θρησκευτικότητας, τς ληθινς σχέσης μέ τόν Θεό εναι σκηση τς γάπης καί ταπεινή διακονία το λλου, φόσον σύμφωνα μέ τήν πατερική διατύπωση «εδες τόν δελφό σου, εδες Κύριον τόν Θεόν σου». ληθινή θρησκευτικότητα σκεται ς γαπητική σχέση μέ τόν προσωπικό Θεό καί στό πρόσωπο το συγκεκριμένου νθρώπου πού εναι εκόνα το ζντος Θεο. ληθινή θρησκευτικότητα δέν εναι δεολογική πίστη, λλά σχέση ληθινς μπιστοσύνης. ληθινή μπιστοσύνη στόν προσωπικό Θεό δέν μπορε ν σκεται ς τυφλή πίστη, ς φανατισμός καί ς δεοληψία. γάπη μου στό Θεό μεταμορφώνει τή δική μου τήν ζωή, λλά ληθινός Θεός ΔΕΝ χει νάγκη πό τήν περάσπιση τή δική μου το ποιουδήποτε νθρώπου καί μάλιστα στό νομα Του. πάντηση το Χριστο στόν Πέτρο στόν κπο τς Γεσθημανή δέν πιτρέπει τήν παραμικρή παρερμηνεία. Ο φονταμενταλιστές πό που κι’ν προέρχονται δέν μπορον νά μιλον στό νομα το Θεο.

 

            Σήμερα θρησκευτική βία, βία στό νομα τς θρησκείας, γιά τήν περάσπιση τς καθαρότητας καί αθεντικότητάς της κάνει πειλητικά τήν μφάνιση της καί βρίσκεται στό κέντρο τς δημόσιας ζως σέ λο τόν κόσμο. Στό νομα το Θεο διαπράττονται τά χειρότερα, τά εδεχθστερα γκλήματα σήμερα, ν καί πρέπει νά σημειώσουμε τι πάρχουν καί δυνάμεις πολιτικές πού χρησιμοποιον τίς θρησκεες γιά δικό τους στόχο καί χρεώνοντάς τες μέ κάτι πού δέν τούς νήκει καί δή σέ λες. Κάποιοι βρκαν τήν φορμή γιά νά κατηγορήσουν γενικά τήν θρησκεία ς πρόξενο βίας κφράζοντας μως τήν δική τους βία πέναντι στή θρησκεία. πάρχουν μως μελετητές το φαινομένου πού διατυπώνουν τήν ποψη τι μφάνιση συστηματικν μορφν βίας φείλεται στήν λευση το πολιτισμο καί στήν λληλοεπίδραση μεταξύ κρατικς δεολογίας, πολιτικς καί θρησκείας, να περίεργο καί λίαν εφλεκτο μεγμα. Τό πρόβλημα λοιπόν εναι πιο σύνθετο π’τι φαίνεται.

            Τελικά θρησκεία καί βία εναι δύο κρηκτικές δυνάμεις πού ταν νωθονε μεταξύ τους καί κδηλωθον ρνητικά, δημιουργον τρομακτικές καταστάσεις. Τό χειρότερο δέ, πως επαμε, εναι ταν ο δύο δυνάμεις ατές κατευθύνονται πό ξωγενες δυνάμεις πως εναι πολιτική, θνοφυλετισμός καθώς καί ποικίλα οκονομικά συμφέροντα.

            Θέλω νά τελειώσω τήν σύντομη ατή εσήγησή μου μέ τόν καθαρό λόγο το Μακαριωτάτου ρχιεπισκόπου θηνν καί πάσης λλάδος κ. ερωνύμου: «ποτελε ατονόητο καί παράγραπτο δικαίωμα κάθε νθρώπου νά πευθύνεται λεύθερα στόν Θεό του. Νά τόν τιμ καί νά τόν λατρεύει σέ χώρους πού Το πρέπουν χωρίς προσκόμματα. Τό ερύτερο δικαίωμα τς θρησκευτικς λευθερίας, εναι δικαίωμα θεμελιδεςσέ κάθε ενομούμενη καί δημοκρατική Πολιτεία καί πρέπει νά χαίρει πάντα ναγνώρισης καί σεβασμο. μως κάθε κδήλωση βίας στό νομα τς ποιασδήποτε Θρησκείας, π’που καί άν προέρχεται, εναι πόλυτα καταδικαστέα, γιατί πρωτίστως προσβάλλει βαθύτατα τόν διο τόν πυρήμα τς Θρησκείας καί μετατρέπει πιστούς νθρώπους σέ θύρματα πάσης φύσεως φονταμεταλιστν καί καιροσκόπων, πού οδόλως σέβονται τήν λευθερία το προσώπου». Μία μόνο προσθήκη δική μου. ν ποιαδήποτε θρησκεία δέν μπορε νά χει τήν παραμικρή σχέση μέ τήν βία, ν θέλει νά εναι θρησκεία, ατό σχύει πόλυτα μέ τήν ρθόδοξη κκλησία καί πίστη καί συνιστ τό ναντίον,  δηλαδή κύρωση τς οσίας Της.