Ἐγκύκλιος ἐπί τῇ Κοιμήσει τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἐγκύκλιος ἐπί τῇ Κοιμήσει τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

 

Ἀρ. Πρωτ. 234

Ἐν Σιατίστῃ τῇ 10η Αὐγούστου 2016

 

Ἐγκύκλιος

ἐπί τῇ Κοιμήσει τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

 

 

«Τῇ ἐνδόξῳ Κοιμήσει σου οὐρανοί ἐπαγάλλονται

καί ἀγγέλων γέγηθε τά  στρατεύματα,

πᾶσα ἡ γῆ δέ εὐφραίνεται, ὠδήν σοι ἐξόδιον

προσφωνοῦσα τῇ μητρί τοῦ τῶν πάντων δεσπόζοντος...»

 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Κοινό πανηγύρι οὐρανοῦ καί γῆς εἶναι ἡ σημερινή ἑορτή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἀγάλλονται οἱ οὐρανοί, χαίρονται τά στρατεύματα τῶν Ἀγγέλων, εὐφραίνονται οἱ ἄνθρωποι στή γῆ καθώς ἡ Ἐκκλησία ψάλλει τήν ἐξόδιο ὠδή στήν Παναγία.

Ἕνας θάνατος, ὁ θάνατος τῆς Παναγίας γίνεται ἀφορμή ὄχι λύπης, ἀλλά χαρᾶς μεγάλης καί πανηγύρεως. Καί τοῦτο γιατί ὁ θάνατος τῆς Παναγιᾶς μᾶς βεβαιώνει καί γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν δική μας Ἀνάσταση.

Ἡ Παναγία ὡς ἄνθρωπος, καίτοι Θεοτόκος, ἀπέθανε καί ἐτάφη. Δέν ἔμεινε ὅμως στόν τάφο καί στό θάνατο. Τήν τρίτη ἡμέρα, ὅταν ἄνοιξαν τόν τάφο της γιά νά προσκυνήσει τό ἄχραντο σῶμα Της ὁ Ἀπόστολος θωμᾶς, βρῆκαν τόν τάφο ἄδειο. Τήν ἀπάντηση στό γεγονός μᾶς τή δίδει ὁ ὑμνωδός τῆς Ἐκκλησίας: «μετέστης πρός τήν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς». Μετακινήθηκε ἀπό τό θάνατο στή ζωή, γιατί ἦταν Μητέρα τῆς ζωῆς, Μητέρα τοῦ Χριστοῦ.

Μέ αὐτή τή μετάστασή Της μᾶς βεβαιώνει ὅτι καί γιά μᾶς ὁ τάφος γίνεται πέρασμα, γιά νά περάσουμε διαβαίνοντάς τον ἀπό τό θάνατο στή ζωή, ὅπως συνέβη μέ τήν Παναγία καί ὅλους τούς Ἁγίους.

Τιμᾶμε στήν Ὀρθοδόξη  Ἐκκλησία τό εὐλογημένο πρόσωπο τῆς Παναγίας, γιατί εἶναι αἰτία καί τῆς δικῆς μας θεώσεως. Τήν τιμᾶμε, γιατί στά ἄχραντα σπλάγχνα Της  ἑνώθηκε ὁ Θεός μέ τόν ἄνθρωπο καί σώθηκε ὁ ἄνθρωπος.

Ἡ Παναγία εἶναι ἡ παγκόσμιος χαρά, ἡ πάντων χαρά. Κατέχει τά δευτερεῖα τῆς Θεότητος, εἶναι Θεός μετά τόν Θεόν.

Ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἀκαταίσχυντη προστασία μας, ἡ καταφυγή μας, ἡ ἐλπίδα μας. Πόσο ὄμορφα τό λέγει ἕνα τροπάριο τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνα:

«πρός τίνα καταφύγω ἄλλην, ἁγνή;

ποῦ προσδράμω λοιπόν, καί σωθήσομαι;

ποῦ πορευθῶ;

ποίαν δέ ἐφεύρω καταφυγήν;

ποίαν θερμήν ἀντίληψιν;

ποίαν ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθόν;

καί μή βρίσκοντας ἄλλο κατάλληλο πρόσωπο ἐπιλέγει:

          εἰς σέ μόνην ἐλπίζω,

εἰς σέ μόνην καυχῶμαι

καί ἐπί σέ θαρρῶν κατέφυγον!»

          Δικαιολογημένα λοιπόν ἑορτάζουμε τή μεγάλη ἑορτή Της, τό Πάσχα τῆς Παναγίας, δικαιολογημένα χαιρόμεθα, ἀφοῦ ἡ Παναγία εἶναι ἡ δόξα τοῦ Γένους τῶν ἀνθρώπων καί ἡ διαρκής προσευχή μας σέ Αὐτήν, καθώς μᾶς κυκλώνουν οἱ θλίψεις τοῦ βίου, καθώς συνεχώμεθα ἀπό πολλούς πειρασμούς, καθώς τά πάθη ταράζουν καί ἀναστατώνουν τήν ζωή μας, ὅπως ἀναφέρει ὁ στίχος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὑμνωδοῦ:

          «σκέπη γενοῦ καί προστασία καί ἀντίληψις καί καύχημα Παρθένε».

Ἐκεῖνο ὅμως πού πρέπει νά ἐξετάσουμε εἶναι ὁ τρόπος πού τιμοῦμε τήν Παναγία μας. Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μᾶς λένε ὅτι ἡ τιμή πρός τήν Παναγία μας τήν ἡμέρα τῆς μνήμης της πρέπει νά γίνει μέ τήν ἀπαραίτητη καθαρότητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ἀλλά καί μέ ἐλεημοσύνη ἐκείνων πού εἶναι πτωχότεροι ἀπό ἐμᾶς. Ἄς θυμηθοῦμε λίγο τά λόγια μέ τά ὁποῖα τήν προσφωνοῦμε στίς προσευχές μας: «Ἄσπιλε, ἀμόλυντε, ἄφθορε, ἄχραντε,  Ἁγνή Παρθένε θεόνυμφε Δέσποινα». Ἀνάλογη λοιπόν πρέπει νά εἶναι ἡ διάθεση μας στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο τήν ἑορτάζουμε. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἄς γίνει ὁδηγός καί χειραγωγός. Μᾶς καλεῖ λοιπόν νά κατασκευάσωμεν τήν ἐνθύμησιν καί τήν καρδίαν μας ταμεῖον καί κατοικίαν τῶν ἀρετῶν τῆς Θεοτόκου. «Παρθένος εἶναι ἡ Θεοτόκος καί φιλοπάρθενος καί ἁγνή καί φίλαγνος; Ἔτσι καί ἡμεῖς ἄν ἔχωμεν ὄχι μόνον καθαρόν σῶμα ἀπό κάθε σαρκικήν ἁμαρτίαν, ἀλλά καί τήν ἐνθύμησίν μας καθαράν ἀπό αἰσχρούς καί ρυπαρούς λογισμούς, θέλομεν ἀποκτήσει τήν χάριν τῆς ὑπεράγνου Παρθένου. Φεύγει αὐτή κάθε αἰσχρόν πάθος; Τούς ρυπαρούς λογισμούς ἀποστρέφεται; Σιχαίνεται τήν γαστριμαργίαν; Πολεμεῖ τήν πορνείαν; Μισεῖ τοῦ θυμοῦ τά κινήματα; Δέν δέχεται τόν φθόνον καί τάς φιλονικίας; Διά τοῦτο καί ἡμεῖς πρέπει νά μισῶμεν ὅλα τά ἀνωτέρω πάθη ἄν θέλωμεν νά εἴμεθα μιμηταί τῆς Παρθένου. Καί πάλιν. Χαίρεται ἡ Παρθένος εἰς τήν νηστείαν καί τήν ἐγκράτειαν, εὐφραίνεται εἰς τήν παρθενίαν καί τήν σωφροσύνην, ἀγαπᾶ τήν εἰρήνην καί τήν πραότητα, ἐναγκαλίζεται τήν ἀγάπην καί τήν ταπείνωσιν, διά τοῦτο καί ἡμεῖς ὀφείλομεν νά ἀγαπῶμεν τάς ἀρετάς αὐτάς ἐάν θέλωμεν νά εἴμεθα ἀκόλουθοι καί μιμηταί τῆς Παρθένου».

Ἡ ἑορτή τῆς Παναγίας μας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, δέν εἶναι ἑορτή τῆς κοιλίας μας, ἀλλά ἑορτή τῆς καρδίας μας. Ἔτσι ἄς τήν ἑορτάσουμε καί ἔτσι ἄς στολίσουμε τίς ψυχές μας ὥστε ἡ Παναγία μας βλέπουσα ἐμᾶς στολισμένους μέ τέτοιες ἀρετές νά ἐπιθυμήσει τό κάλλος τῶν ψυχῶν μας καί νά ἔλθει νοερῶς στίς καρδιές μας μας καί νά τίς γεμίσει μέ κάθε χάρη Της καί μέ κάθε Εὐλογία Της.

Εὐχόμενος ἐν Ἀγάπη

 

ὁ Μητροπολίτης