Στην εορτή της Παναγιάς…

Του Αρχιμ.Ιωακείμ Οικονομίκου

Το "Πάσχα του καλοκαιριού" κατά τον "Άγιο" των ελληνικών γραμμάτων Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη εορτάζουμε και πάλι. Με κάθε λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια, όλος ο λαός, όλο το Γένος μας, όλος ο Ορθόδοξο κόσμος, τιμά με Θείες Λειτουργίες και με Αγρυπνίες, την Κοίμηση και την εις Ουρανούς Μετάσταση της Κυρίας Θεοτόκου, της Παντοβασιλίσσης, της Μητρός του Θεού μας, της Κεχαριτωμένης και Αειπαρθένου Μαρίας. Τιμούμε την Παναγία, γιατί Αυτή έγινε η αιτία για την αλλαγή της πορείας της ανθρωπότητος.

Τιμούμε την "γέφυρα την μετάγουσα τους εκ γής προς ουρανόν" (από τους χαιρετισμούς της). Τιμούμε την κλίμακα την επουράνιον, δια της οποίας κατέβηκε ο Θεός στην γή, και έτσι αποκαλύφθηκε όλο το φώς και όλη η αλήθεια.
Τιμούμε την Παναγία, δια της οποίας "ο λαός ο καθήμενος εν σκότει, είδε φώς μέγα και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φώς ανέτειλε..." (Ματθ. 4, 16).

Τιμούμε το Πρόσωπο εκείνο, το οποίο προφητεύτηκε σε όλη την ιστορική πορεία του ανθρώπου μέσα στην Αγία Γραφή. Στο Βιβλίο της Γενέσεως, όταν ο Θεός εκδιώχνει τους Πρωτοπλάστους από τον Παράδεισο, δεν τους αφήνει χωρίς ελπίδα. "Και έχθραν θήσω ανά μέσον σού και αναμέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής. Αυτός σού τηρήσει την κεφαλήν και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν" (Γεν. 3, 15).
Τιμούμε την Παναγία, όπου ο Προφήτης Ησαΐας προφητεύει την έλευση του Χριστού από Παρθένο Γυναίκα. "Δια τούτο δώσει Κύριος αυτός υμίν σημείον. Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ" (Ησ. 7, 14).

Τιμούμε το Πρόσωπο εκείνο, όπως την είδε ο Πατριάρχης Ιακώβ ως κλίμακα, να ενώνει τον ουρανό με την γή, όταν εκείνος έφυγε από την πατρική του οικία. "Και ενυπνιάσθη και ιδού κλίμαξ εστηριγμένη εν τη γή, ής η κεφαλή αφικνείτο εις τον ουρανόν, και οι άγγελοι του Θεού ανέβαινον και κατέβαινον επ' αυτής" (Γεν. 28, 12).

Τιμούμε την Παναγία, την οποία είδε ως πυρίμορφον βάτον φλεγομένη και μη καταφλεγομένη εν τω όρει τω Σινά ο Προφήτης Μωϋσής. Έτσι και η Παναγία, δέχτηκε όλο το πυρ της Θεότητος μέσα της, χωρίς να καεί και να καταστραφεί η παρθενία Της.

Τιμούμε την "μόνην αγνήν, την μόνην παρθένον" σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητος. Η Θεοτόκος, αν και μένει εγκυος "εν πνεύματι αγίω", διατήρησε την Παρθενία Της, και πρίν και κατά και μετά τον τόκον. Είναι αυτό που παρομοιάζει ο Προφήτης Ιεζεκιήλ, την παρθενία δηλαδή της Θεοτόκου, με την Πύλη την βλεπούσα κατά ανατολάς και η οποία είναι κλεισμένη και από την οποία θα περάσει ο Ηγούμενος και πάλι θα ξανακλείσει: "Και επέστρεψέν με κατά την οδόν της πύλης των αγίων της εξωτέρας, της βλεπούσης κατά ανατολάς και αύτη ήν κεκλεισμένη. Και είπεν Κύριος πρός με. Η πύλη αύτη κεκλεισμένη έσται, ούκ ανοιχθήσεται και ουδείς μη διέλθει δι' αυτής, ότι Κύριος ο Θεός του Ισραήλ εισελεύσεται δι' αυτής και έσται κεκλεισμένη. Διότι ο Ηγούμενος ούτος καθήσεται εν αυτή του φαγείν άρτον εναντίον Κυρίου. Κατά την οδόν του αιλάμ της πύλης εισελεύσεται και κατά την οδόν αυτού εξελεύσεται" (Ιεζ. 44, 1 - 3).

Τιμούμε το Πρόσωπο εκείνο, το οποίο επιλέγει από εκατομμύρια άλλα πρόσωπα αμετρήτων γενεών, ως η καθαροτέρα και αγιοτέρα ύπαρξη, προκειμένου να γίνει η Μητέρα του Θεού. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, μας λένε πώς για την υλοποίηση του σχεδίου του θεού για την σωτηρία του ανθώπου, ο Θεός έδωσε τον Υιό του τον Μονογενή και η ανθρωπότης έδωσε την Παναγία.

Ο Άγιος Ειρηναίος Επίσκοπος Λουγδούνων, κάνοντας ένα παραλληλισμό της Εύας με την Παναγία γράφει: "Η Εύα, έπρεπε να αποκατασταθεί εν τω προσώπω της Μαρίας, ίνα μία Παρθένος να γίνει συνήγορος άλλης παρθένου και να εξαλείψει την ανυπακοήν της πρώτης, δια της παρθενικής υπακοής". (Ειρηναίου 23, 33).

Τιμούμε όμως και το Πρόσωπο εκείνο, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία μας, με το Γένος μας. Ολος ο Ελληνισμός, όλο το Γένος, όλη η Ρωμηοσύνη "μοσχοβολά από το ευωδιαστό σκήνωμα της Παναγίας, πού είναι η Μήτηρ των ορφανεμένων, η ελπίς των απελπισμένων, η χαρά των θλιβομένων, η άγκυρα των θαλασσοδερμένων" (Φωτίου Κόντογλου. Η Παναγία και ο λαός).

Από την μία άκρη της Ρωμηοσύνης ως την άλλη, πόλεις, χωριά, μεγαλοπρεπής Εκκλησίες και Μοναστήρια, αλλά και ταπεινά και απλά εξωκκλήσια εορτάζουν, πανηγυρίζουν και χαίρονται.

Η Παναγία είναι αυτή, πού στάθηκε και στις χαρές και στις λύπες του Γένους κοντά μας. Ήταν αυτή στην οποία ο Μέγας Κωνσταντίνος αφιέρωσε μία ολόκληρη πόλη. Την Κωνσταντινούπολη. Είναι Αυτή πού έκλαψε με όλο το πονεμένο Γένος μας κατά την μαύρη εκείνη ημέρα της Αλώσεως της Πόλεως στα 1453. Είναι Αυτή πού άκουσε τους αλαλήτους στεναγμούς όλου του Ελληνσμού και ηυδόκησε η χάρη Της να ξαναλειτουργηθεί, στον ξακουστό και ιστορικό Ελληνικό Πόντο, το Παλλάδιό Της, το Μοναστήρι της Σουμελά, από τον Πρώτο της Ορθοδοξίας μας και τον Ύπατο του Γένους μας, τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Παριάρχη κύριο Βαρθολομαίο, τον οποίο ευλόγησε ιδιαιτέρως η Παναγία να είναι αυτός πού θα λειτουργήσει το Μοναστήρι της, όχι μόνο μετά την καταστροφή του 1922, αλλά και για πρώτη φορά Οικουμενικός Πατριάρχης να λειτουργεί στο Πατριαρχικό αυτό Μοναστήρι.

Ας τιμήσουμε την Παναγία μας, την Μητέρα του Θεού μας, την Προστάτιδα του Γένους μας και ολοκλήρου του κόσμου. Ας προσπέσουμε με πίστη και ευλάβεια στο άγιο εικόνισμά Της και ας χύσουμε τα δάκρυά μας, τον πόνο μας και τους καημούς μας, ώστε ενισχυμένοι να προχωρήσουμε τον δρόμο μας. Ένα δρόμο δύσκολο γεμάτο από εμπόδια, σκοπέλους και φουρτούνες, αλλά με την πίστη στον θεό και στην Παναγία πού σκέπει και φρουρεί την Ρωμηοσύνη, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και να βγούμε νικητές και θριαμβευτές, γιατί πάνω από όλους που μας επιβουλεύονται, πού θέλουν την καταστροφή και την υποδούλωσή μας, υπάρχει ο Θεός και η Κυρία Θεοτόκος η Υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους μας, πού και μετά την Κοίμησή της δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Χρόνια πολλά και ευλογημένα, σε όλο το Γένος, σε όλη την Ρωμηοσύνη, σε όλο τον κόσμο.

____________________