Αφιέρωμα στην Εβδομάδα Εξωτερικής Ιεραποστολής

Η Εβδομάδα Εξωτερικής Ιεραποστολής διοργανώνεται κάθε χρόνο τη Β΄ Κυριακή των Νηστειών, σε πανελλήνια κλίμακα από τις κατά τόπους Ι. Μητροπόλεις.
Για τις εκδηλώσεις το Γραφείο Εξωτερικής Ιεραποστολής της Αποστολικής Διακονίας αποστέλλει κατ' έτος πάνω από 10.000 αφίσες και 150.000 σελιδοδείκτες.
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, ημέρα έναρξης των εκδηλώσεων, οι πιστοί σε όλη τη χώρα καλούνται να συνεισφέρουν στον δίσκο για τη διάδοση του μηνύματος του Ευαγγελίου στους λαούς όλης της γης.
Οι συνεισφορές των πιστών αποστέλλονται από τις Ι. Μητροπόλεις στην Αποστολική Διακονία για να προωθηθούν στα ιεραποστολικά κλιμάκια, προκειμένου να καλυφθούν οι οικονομικές ανάγκες της Ιεραποστολής και κυρίως η μισθοδοσία των ιθαγενών κληρικών.
Η Αποστολική Διακονία, στα πλαίσια της εκκλησιαστικής αλληλεγγύης, αναλαμβάνει την οργάνωση για την ενίσχυση της Εξωτερικής Ιεραποστολής στις εσχατιές του κόσμου προς τους νεόφυτους λαούς.
Την τελευταία δεκαετία η οικονομική ενίσχυση της Αποστολικής Διακονίας για την Εξωτερική Ιεραποστολή με τη χάρη του Θεού και την ευαισθησία των πιστών ξεπέρασε το ποσό των επτά εκατομμυρίων ευρώ (7.000.000€).
Στο αφιέρωμα στην ιστοσελίδα μας, εκτός από εισαγωγικά κείμενα για τη θεολογία της Ιεραποστολής, οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να διαβάσουν κείμενα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε όλες τις βαθμίδες Κατήχησης, προκειμένου να διδαχθούν τα παιδιά των κατηχητικών συνάξεων και οι πιστοί τη θεολογική σημασία της ιεραποστολικής δράσης.
 
 
Η Εκκλησία προσεύχεται για την Ιεραποστολή
Η. Βουλγαράκη , Πάντα τα Έθνη, 2, 1982, σελ. 8
 
Η εβδομάδα που κορυφώνεται στην Κυριακή της Ορθοδοξίας έχει οριστεί από την Εκκλησία μας ως χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου καλούνται τα μέλη της να συγκεντρώνουν με ιδιαίτερη προσοχή τη σκέψη τους στο έργο της Ιεραποστολής. Τους ζητείται από το υστέρημα ή το περίσσευμά τους να ενισχύσουν υλικά το μεγάλο αυτό έργο, που έχει τόσες συγκεκριμένες κι επείγουσες ανάγκες. Είναι κι αυτό μια μορφή κοινωνίας της αγάπης που μεταποιείται σε πνεύμα. Τους ζητείται όμως ιδιαίτερα να συμπαρασταθούν στην ιεραποστολή με την προσευχή τους. Δηλαδή με την ενέργεια εκείνη που εκφράζει καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο την καθολικότητα της Εκκλησίας, μια και συνδέει τη γη με τον ουρανό, το παρόν με την αιωνιότητα.
Και τα δύο αυτά αιτήματα που απευθύνει η Εκκλησία στον πιστό λαό μαρτυρούν από μια άλλη πάλι πλευρά την καθολικότητά τους, μια και τα βρίσκουμε στην παράδοσή τους από την εποχή κιόλας των Αποστόλων.
Στις σύντομες σκέψεις που θα ακολουθήσουν θα ασχοληθούμε με την προσευχή για την ιεραποστολή, αφήνοντας σε άλλη ευκαιρία τη συλλογή υλικών προσφορών, που στα παλιά χρόνια ονομαζόταν λογία.
Οι Πράξεις των Αποστόλων μας διηγούνται στο Δ' κεφάλαιο ότι, όταν το Συνέδριο των Ιουδαίων άφησε ελεύθερους τους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη, απειλώντας τους όμως με τιμωρίες αν συνέχιζαν να κηρύττουν, αυτοί γύρισαν στους αδελφούς και τους ανακοίνωσαν τα καθέκαστα. Τότε η Εκκλησία ξέσπασε σε προσευχή, που το κύριο αίτημά της ήταν να ένισχύσει ο Θεός τους Αποστόλους «μετά παρρησίας πάσης λαλείν τον λόγον σου» (δ' 29). Και το αίτημα αυτό εισακούστηκε. Γιατί αμέσως μετά, μας λένε οι Πράξεις, ο τόπος που προσεύχονταν σάλεψε και « επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ελάλουν τον λόγον του Θεού μετά παρρησίας» (δ' 31).
Αυτή η ζωντανή εμπειρία της Εκκλησίας πάνω στη δύναμη της προσευχής έκαμε τους Αποστόλους να ζητούν αυθόρμητα από τους πιστούς να τους συμπαραστέκουν με προσευχές στο έργο της ιεραποστολής.
Αυτό εννοεί ο απ. Παύλος όταν εκμυστηρεύεται στους πιστούς της Ρώμης το σχέδιό του, να κηρύξει το λόγο στην Ισπανία και τονίζει ότι αυτοί θα τον προπέμψουν προς τα εκεί ( Ρωμ . ιε' 24). Το ίδιο επίσης εννοεί όταν ζητά από τις διάφορες Εκκλησίες να προσεύχονται γι αυτόν (Α' Θεσ . ε' 25, Εβρ. ιγ' 18). Ακόμη πιο απερίφραστα, για μας, το διατυπώνει στους Θεσσαλονικεΐς , όταν λέει «Το λοιπόν προσεύχεσθε, αδελφοί, περί ημών, ίνα ο λόγος του Κυρίου τρέχη και δοξάζηται , καθώς και προς υμάς» (Β' Θεσ . γ' 1). Την ίδια παράκληση επαναλαμβάνει και στις επιστολές που έγραψε από τη φυλακή στη Ρώμη: «... προσευχόμενοι... και υπέρ εμού, ίνα μοι δοθή λόγος εν ανοίξει του στόματός μου», για να γνωστοποιήσω άφοβα «το μυστήριον του ευαγγελίου» (Εφ. στ' 18ξ 19) ή «... προσευχόμενοι... και περί ημών, ίνα ο Θεός ανοίξη ημίν θύραν τοϋ λόγου...» (Κολ. δ' 3).
Ο Ιεραπόστολος, έστω κι αν έχει κληθεί προσωπικά από τον ίδιο το Χριστό, όπως ο απ. Παύλος, δεν ενεργεί ποτέ ως μονάδα, σαν ένα είδος ακροβολιστή, αλλ ' είναι ενταγμένος στην Εκκλησία, δηλαδή στο σώμα του Χριστού. Έτσι το έργο του, όσο κι αν διακρίνεται από μεγάλα κατορθώματα, δεν είναι δικό του, αλλά της Εκκλησίας. Της Εκκλησίας που προσεύχεται γι αυτόν. Της Εκκλησίας που φυτεύεται από αυτόν. Της Εκκλησίας που διαρκώς ευρύνεται για να περιλάβει σωτηριολογικά στους κόλπους της όλο τον κόσμο, ώστε να τον μεταποιήσει σε Βασιλεία των Ουρανών.
 
Πηγή:romfaia.gr  http://www.apostoliki-diakonia.gr\